نگاهش آخرش ديوانه ام كرد

خدایا شمع او پروانه ام کرد

زمين را در دلم جا كرده بودم

ولي او آسمان را خانه ام كرد

نگاهم چشمهاي دوست ميخواست

ولي او عاشقي بيگانه ام كرد

خدايا او چه كرده با دل من

كه بيگانه ز كوي و خانه ام كرد

غرورم را كه از عالم فرا بود

گرفت و دم به دم پيمانه ام كرد

شراب شعرهايم مست ميكرد

شراب او ز خود وامانده ام كرد

مرا،كز عشق،حرف عشق بس بود

خدايا عاشقي ديوانه ام كرد

خدايا پيش از اين معشوق بودم

ولي او عاشقي بي خانه ام كرد...